Mimo lat, które upłynęły od zakończenia działań wojennych, sieć wodno kanalizacyjna w Groznym nie została jeszcze odbudowana. Stan techniczny wodociągów, brak laboratoriów służących do dozowania chloru oraz zanieczyszczenie wody substancjami ropopochodnymi i ściekami powoduje, iż woda dostarczana za pośrednictwem zniszczonego systemu dystrybucji nie spełnia podstawowych norm sanitarno-epidemiologicznych. Spożywanie jej zagraża zdrowiu i życiu. Szczególnie ciężka jest sytuacja w rejonie Staropromyslowskim, 53 000 jego mieszkańców od kilkunastu lat nie ma dostępu do wody pitnej. Właśnie tam znajduje się większość Punktów Tymczasowego Rozmieszczenia - prowizorycznie zaadaptowanych hoteli i akademików, w których mieszkają powracający do miasta uchodźcy.

Do grudnia 2006 roku prowadzone przez nas bazy produkcyjne były głównymi źródłami bezpiecznej wody pitnej dla mieszkańców zniszczonej stolicy republiki. Projekt od samego początku – czyli od 2000 roku - finansowany był przez UNICEF, Dziecięcy Fundusz Organizacji Narodów Zjednoczonych. Przez 6 lat dostarczaliśmy każdego dnia około 700 ton wody pitnej 117 tysiącom beneficjentów. Jak wynika z dokonanych przez nas obliczeń, w ciągu 6 lat trwania projektu wyprodukowaliśmy w Czeczenii ilość wody pitnej odpowiadającej podarowaniu każdemu z mieszkańców Ziemi jednej szklanki wody. W grudniu 2006 roku Fundacja oddała w ręce lokalnej instytucji Grozvodokanal realizację całego programu oczyszczania i dystrybucji wody. Do dyspozycji społeczności Groznego pozostały bazy wraz całą infrastrukturą, cysternami i systemem dystrybucji.

Program obejmował obszar całego miasta. Produkcja wody pitnej odbywała się w na terenie dwóch „baz wodnych” wyposażonych w wyspecjalizowany sprzęt. Na ich terenie nadal pracuje pięć urządzeń do filtrowania i dezynfekcji, każde z nich ma wydajność 15 metrów wody sześciennych na godzinę. Źródłem „surowej” wody jest główna magistrala wodociągowa – okaleczony rdzeń systemu zaopatrzenia mieszkańców Groznego. Wyprodukowana woda dystrybuowana jest za pomocą 20 ciężarówek. Rozwożona jest do około 250 zbiorników o pojemności od 1,5 do 10 ton ulokowanych w szpitalach, szkołach, przedszkolach i obiektach sektora prywatnego. Przez cały okres realizacji projektu wszystkie elementy systemu produkcji i dystrybucji były kontrolowane i dezynfekowane i konserwowane. W kontrolę jakości wody zaangażowane były miejscowe instytucje – lokalny Sanepid oraz pracownicy naukowi Wydziału Geografii i Geoekologii Uniwersytetu w Groznym. Udało nam się wyposażyć wspomnianą uczelnię w przenośne laboratorium do badania wody, powietrza i gleby, cztery komputery, drukarkę i kserokopiarkę. W ramach projektu sfinansowane zostało także podłączenie Uniwersytetu do Internetu. Stworzony system produkcji i dystrybucji nadal służy mieszkańcom Groznego. Aby oszczędzać wodę pitną, której proces uzyskiwania i dystrybucji jest kosztowny, PAH wybudowała na terenie miasta 39 ujęć wody technicznej wyposażonych w pompy ręczne.