Na emigracji życie wiedzione w rodzinnym kraju jest pięknym wspomnieniem. Doświadczany niegdyś ucisk nie zdołał wymazać z pamięci niepowtarzalnych doznań, ładnych obrazów, ulubionych smaków i zapachów, przyjemnych odgłosów, najpiękniejszych chwil. Jak wspominają swoją dawną ojczyznę żyjący w Polsce imigranci?

Nazywam się Awad Gabir, pochodzę z Sudanu. Wspominam szkolne czasy kiedy wracaliśmy z rówieśnikami ze szkoły do domu. Tęsknie za tym obrazem, kiedy bez zastanowienia wchodziliśmy do pierwszego lepszego domu (jednego z naszych kolegów) i każdy z nas czuł się jak u siebie. Wchodziliśmy do kuchni, jedliśmy co chcieliśmy…
Albo jeśli wracało się do domu i menu domowe nie odpowiadało wysyłało się brata lub młodszą siostrę do sąsiadów, żeby zobaczyć co u nich jest na obiad. Lub wręcz szło się do sąsiadów samemu. To jest piękny obraz, który niestety już dawno przeminął, ale za nim bardzo tęsknię.
(Awad, wrzesień 2006)

Obok mojego domu płynie rzeka.
Często bawiłam się tam z siostrami i bratem.
Teraz jest tam lato. Nie lubiłam lata w Chinach było tam dla mnie zbyt gorąco.
Popołudniami zwykle nie wychodziliśmy na zewnątrz. Kupowaliśmy chłodne desery od sprzedawcy, który chodził od domu do domu. Pamiętam jego głos zachęcający do kupna.
Wspominam to wszystko bardzo chętnie, tutaj jest zupełnie inaczej…
(Hong, sierpień 2006)

Opowieści powstały w ramach w ogólnoeuropejskiego projektu “Refugee stories”, realizowanego przez ECRE (European Council for Refugees and Exiles), współfinansowanego ze środków Komisji Europejskiej.

Czytaj dalej.

wersja do druku